Claude Rains

Biografija

Klod Rejns je bio engleski scenski i filmski glumac čija je karijera trajala 47 godina; kasnije je imao američko državljanstvo. Bio je poznat po mnogim ulogama u holivudskim filmovima, među kojima su naslovna uloga u Nevidljivom čoveku (1933), korumpirani senator u Gospodinu Smitu odlazi u Vašington (1939) i, možda najpoznatijoj predstavi, Kapetan Reno u Kazablanki (1942). Rejns je rođen kao Vilijam Klod Rejns u Kembervelu u Londonu 10. novembra 1889. Odrastao je, prema rečima njegove ćerke, sa „veoma ozbiljnim kokni akcentom i govornom manom“. Njegov otac je bio britanski scenski glumac Frederik Rejns, a mladi Rejns je debitovao na sceni sa 11 godina u Nell of Old Druri. Njegov glumački talenat prepoznao je Sir Herbert Beerbohm Tree, osnivač Kraljevske akademije dramske umetnosti. Drvo je platilo lekcije govora koje su Rains bile potrebne da bi uspeo kao glumac. Kasnije je Rejns predavao u instituciji, podučavajući između ostalih Džona Gilguda i Lorensa Olivijea. Rains je služio u Prvom svetskom ratu u Londonskom škotskom puku, sa kolegama glumcima Bejzilom Retbounom, Ronaldom Kolmanom i Herbertom Maršalom. Rains je bio umešan u gasni napad koji ga je ostavio skoro slepim na jedno oko do kraja života. Međutim, rat je pomogao njegovom društvenom napretku i do njegovog kraja je porastao od čina vojnika do kapetana. Rejns je započeo svoju karijeru u londonskom pozorištu, ostvarivši uspeh u naslovnoj ulozi u komadu Džona Drinkvotera Uliks S. Grant, koji je nastavak velikog dramaturgovog hita Abraham Linkoln, i otputovao je na Brodvej kasnih 1920-ih da bi glumio u glavnim ulogama u predstavama kao što su Šoova drama The Applet Cart, The Applet Cart i u Roman S. Baka Dobra zemlja, kao kineski farmer. Rains je relativno kasno došao na filmsku glumu i njegov prvi test na ekranu bio je neuspešan, ali njegov prepoznatljiv glas mu je doneo naslovnu ulogu u filmu Nevidljivi čovek Džejmsa Vejla (1933) kada je neko slučajno čuo kako se njegov ekran igra u susednoj sobi. Rejns je kasnije pripisao zasluge reditelju Majklu Kertizu što ga je naučio manje naglašenim zahtevima filmske glume, ili „šta ne treba raditi pred kamerom“.