Ingrid Bergman

Biografija

Ingrid Bergman (29. avgust 1915 — 29. avgust 1982) je bila švedska glumica koja je glumila u raznim evropskim i američkim filmovima, televizijskim filmovima i predstavama. Sa karijerom koja traje pet decenija, često se smatra jednom od najuticajnijih figura na ekranu u istoriji kinematografije. Prema Enciklopediji popularne kulture Sent Džejms, po dolasku u SAD Bergman je brzo postala „ideal američke ženstvenosti“ i kandidat za najveću holivudsku glavnu glumicu. Dejvid O. Selznik ju je jednom nazvao „najsavesnijom glumicom“ sa kojom je ikada radio. Godine 1999., Američki filmski institut prepoznao je Bergmanovu kao četvrtu najveću žensku filmsku legendu klasičnog holivudskog filma. Osvojila je brojna priznanja, uključujući tri Oskara, dve Primetime Emi nagrade, Toni nagradu, četiri Zlatna globusa, BAFTA nagradu i Volpi kup. Ona je jedna od samo četiri glumice koje su dobile najmanje tri glumačke nagrade Oskara (samo Katharine Hepburn ima četiri). Rođena u Stokholmu od oca Šveđanina i majke Nemice, Bergman je započela svoju glumačku karijeru u švedskim i nemačkim filmovima. Njeno predstavljanje američkoj publici došlo je u rimejku filma Intermeco (1939) na engleskom jeziku. Poznata po svojoj prirodnoj blistavoj lepoti, glumila je u Kazablanki (1942) kao Ilsa Lund, njena najpoznatija uloga, pored Hamfrija Bogarta. Bergmanove zapažene predstave iz 1940-ih uključuju drame Za koga zvono zvoni (1943), Gaslight (1944), Zvona Svete Marije (1945) i Jovanka Orleanka (1948), a sve su joj donele nominacije za Oskara za najbolju glumicu; pobedila je za Gaslight. Snimila je tri filma sa Alfredom Hičkokom: Spellbound (1945), sa Gregorijem Pekom, Notorious (1946), uz Kerija Granta i Under Capricorn (1949), pored Džozefa Kotena. Godine 1950. igrala je u filmu Stromboli Roberta Roselinija, objavljenom nakon otkrića da je imala aferu sa Roselinijem; to i njena trudnoća pre njihovog braka izazvali su skandal u SAD koji ju je naterao da ostane u Evropi nekoliko godina. Za to vreme igrala je u Roselinijevim filmovima Evropa '51 i Putovanje u Italiju (1954), koji su sada hvaljeni od strane kritike, od kojih joj je prva donela Volpi kup za najbolju glumicu. Uspešno se vratila radu u holivudskom studiju u Anastaziji (1956), osvojivši drugu nagradu Oscar za najbolju glumicu. Ubrzo nakon toga, igrala je sa Grantom u romansi Indiskretno (1958). Godine 1969. glumila je u hvaljenom i veoma uspešnom filmu Cactus Flover. U kasnijim godinama, Bergman je osvojila svoju treću Oskara, ovu za najbolju sporednu glumicu, za ulogu u Ubistvu u Orijent ekspresu (1974). Godine 1978. glumila je u švedskoj jesenskoj sonati Ingmara Bergmana (bez srodstva) i dobila svoju šestu nominaciju za najbolju glumicu. Bergman je govorio pet jezika – švedski, engleski, nemački, italijanski i francuski – i glumio na svakom. U svojoj poslednjoj ulozi, glumila je pokojnu izraelsku premijerku Goldu Meir u televizijskoj mini seriji Žena zvana Golda (1982) za koju je posthumno osvojila svoju drugu nagradu Emi za najbolju glumicu. Godine 1974. Bergman je otkrila da boluje od raka dojke, ali je nastavila da radi sve do neposredno pre smrti na svoj šezdeset sedmi rođendan.